سرابی به نام راه حل

سرابی به نام راه حل

چهارشنبه پنجم اردیبهشت ۱۴۰۳ | 21:19 | فردین نافعی اسکوئی -

ارزیابی انتقادی_ جامعه شناختی در ارتباط با " ارائه راه حل در بستر و فضای جامعه توتالیتر "

در سایه توتالیتر ، جوامع اغلب درگیر پارادوکس جست و جوی راه حل در جامعه ای هستند که ذاتا مفهوم حل مسئله را باطل می کند .
ماهیت یک جامعه توتالیتر در کنترل فراگیر آن بر فرد نهفته شده است.
جایی که قدرت دولت مطلق است و آزادی های فردی و اندیشه ها صرفا توهمی بیش نیستند.

چنگال آهنین کنترل توتالیتر
جوامع توتالیتر با روایت واحد و منحصر به فردی شناخته می شوند که توسط به اصطلاح نخبگان حاکم طراحی و تداوم می یابد . این روایت به تنها حقیقت پذیرفته شده تبدیل می شود و دیدگاه های جایگزین سرکوب ، مردود و یا ریشه کن می شوند . در چنین فضایی مفهوم "راه حل" معیوب است ، زیرا مشکلی را پیش فرض می گیرد که دولت آن را به رسمیت شناخته و تمایل شدیدی به رسیدگی بر آن دارد .

توهم اختیار
به نظر می رسد شهروندان در یک جامعه توتالیتر از اختیار برخوردارند ، اما این مشارکت اغلب ظاهری ، کنترل شده و سازمان دهی شده هستند.
دولت ممکن است اجازه دهد "راه حل هایی" خاص پیشنهاد شود ، اما این راه حل ها معمولا سطحی بوده و در راستای تقویت روایت دولت عمل می کنند.
راه حل های واقعی و اصولی و انتقادی و خلاقانه که اصول اساسی دولت را به چالش می کشند نه تنها بی تاثیرند ، بلکه در چارچوبی ساخته است ، غیر قابل تصور هستند.

نقش ایدئولوژی
ایدئولوژی نقش محوری در تدوام یک جامعه توتالیتر دارد . این ایدئولوژی به عنوان نقشه شناختی عمل می کند که درک مردم از دنیای پیرامون شان را هدایت می کند.
راه حل هایی که با ایدئولوژی غالب همسو نباشد ، نه تنها بی اثرند ، بلکه کلا دیده نمی شوند .
ایدئولوژی چنان فراگیر است که نحوه تفکر افراد را در مورد مشکلات و راه حل های بالقوه شکل می دهد و بدین سان اطمینان می دهد که هر اندیشه تغییری در محدوده ی تعیین شده توسط دولت ( حاکمیت) باقی می ماند .
به زبان هانا آرنت : هدف آموزش در توتالیتر هرگز القای اعتقادات نبوده ، بلکه نابودی ظرفیت شکل گیری هرگونه اعتقادی است .

بیهودگی اصلاحات
تلاش برای اصلاحات در یک جامعه توتالیتر اغلب با مانع غیرقابل عبور ساز و کارهای خود حفظی دولت مواجه می شود . دستگاه دولتی برای جذب و خنثی سازی چالش ها طراحی شده است . و هر راه حل پیشنهادی را بی اثر می کند . حتی در صورت اجرای اصلاحات ، آنها اغلب ظاهری بوده و در جهت آرام کردن توده ها بدون ایجاد تغییر به کار می روند

در حاصل
جست و جوی راه حل در یک جامعه توتالیتر مانند تعقیب سراب است
ساختار چنین جوامعی توانایی تغییر معنادار از درون را باطل می کند.
چشم انداز جامعه شناختی این جوامع همچنان مکانی باقی می ماند که در آن راه حل ها نه تنها بی تاثیرند ، بلکه تمرینی بیهوده و صوری به شمار می روند.

فردین نافعی اسکوئی